• Diyanet İşleri Başkanlığı
• Ankara Müftülüğü

• Cami Etkinliklerimiz
• Kadınların Cuma ve Bayram Namazı Kılabileceği Camiler
• Merkezi Ezan

• Hac
• Umre

• Camiler ve Din Görevlileri Haftası
• 2012 Kutlu Doğum Haftası
• Ramazan Ayı Hizmetleri
• Konferans ve Paneller

• Aşere Takrip Kursları
• Tashih-i Huruf Kursları
• Yaz Kurslarımız

• Kur’an Kurslarımız
• Kur’an Kursu Adresleri
• 2010-2011 Öğretim Yılı Ders Prg
• Hafızlık Eğitimi

KUBBEDE HOŞ BİR SADA BIRAKABİLECEK MİYİZ?

“Ne kendi etti rahat, ne aleme verdi huzur,
Yıkıldı gitti cihandan, dayansın ehl-i kubur.”
Diyen şair ne güzel söylemiş…
İnsan dünyada hem kendisine, hem de çevresine huzur vermedikçe mutluluğu yakalayamaz.
Dünyada huzursuzdur. Ahirette ise durumu Allah’ın takdirine kalmıştır.
Öyle insanlar vardır ki huzurlu bir ortamdan huzursuz olurlar, mutlu bir hayattan mutsuzluk duyarlar...
İnsanlarla olan iyi ilişkiler, rahatsız eder onları…
Bu yüzden elinden, dilinden insanlar rahatsız olur, bundan mutlu olurlar onlar.
Çevrelerine verdikleri sıkıntıdan huzur duyarlar…

Öyle insanlar da vardır ki karıncayı incitmek rahatsız eder onları…
Kalp kırmak, gönül yıkmak uykularını kaçırır onların…
İncinme pahasına da olsa incitmezler…
Üzülürler ama kimseyi üzmezler…
Kırılırlar ama kimseyi kırmazlar…
Her yönüyle mükemmel insandır onlar…
İyi bir müslümandır onlar…
Çünkü Kutlu Nebi’nin tarif ettiği mü’mindir onlar…
Ne buyurur Nebiler Nebisi? “Müslüman elinden ve dilinden insanların emin olduğu kimsedir.” (1) bu tarife göre hayatlarını tanzim etmiştir onlar…

Dünyada esenlik içinde yaşarlar…
Ahirette ise, Cennet-i Firdevs’te Nebilerle, Sıddıklarla, Salihlerle beraber olacaklardır onlar…
“Kim Allah’a ve Peygambere itaat ederse, işte onlar, Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberlerle, sıddıklarla, şehidlerle ve iyi kimselerle birliktedirler. Bunlar ne güzel arkadaştır.” (2)
Allah’ın şu ilahi hükmüne göre davranışlarını programlayanlardır onlar…
“Onlar, ne ticaret ne de alış-verişin kendilerini Allah’ı anmaktan, namaz kılmaktan ve zekat vermekten alıkoyamadığı insanlardır. Onlar, kalplerin ve gözlerin dikilip kalacağı bir günden korkarlar.” (3)
Onları ibadetten, taattan, iyi bir kulluktan, insanlarla iyi ilişki içinde olmaktan zevk alırlar. Bu güzelliklerden de onları kimse alıkoyamaz…
Bu fıtrattır, güzel bir ahlaktır. Peygamberlerin ahlaki özellikleri, Rasüller Rasülünün güzel huylarıdır…
O’nun ümmetlerine de bu güzellikler yakışır.

Herkesin dünyada kalacağı günler sayılıdır. Sayısı da Allah’ca malumdur. Sona gelindiğinde ileriye almak, geriye çekmek mümkün değildir. Azrail bize randevu vermiyor. Aniden kapımızı çalabiliyor. Genç-yaşlı, küçük-büyük demiyor. Görevini ifa etmekten asla kusur etmiyor…
Ne zaman gelecek?...
Ne zaman kapımızı çalacak?...
Ruhumuzu nerede, ne şekilde alacak?...
Evimizde mi, hastanede mi, yolda mı, kazada mı?..
Yanarak mı, boğularak mı?...
Bu soruların hiçbirisini cevaplandırma imkanımız var mı?... Elbette hayır…
Zira Cenab-ı Hak:
- “Kıyametin ne zaman kopacağını,
- Yağmurun indirilişini,
- Rahimde olanın maddi-manevi durumunu,
- Yarın ne kazanacağımızı,
- Ne zaman, nerede, nasıl öleceğimizi…” (4)
Muğayyebât-ı hamse olarak bizlere bildirmemiştir.
Ölüm bize yakındır. Hem de çok yakın…
Atalarımızın dediği gibi: “belki yarın, belki de yarından da yakın” …
Dünya geçicidir. Ahiret ebedidir.
Ebedi alem, geçici aleme feda edilmemelidir. Ebedi hayat burada kazanılır. Bu dünyada iken o dünyaya hazırlıklı olmak gerek. Azrail’e gafil yakalanmamak önemlidir.
“O dem ki, perdeler kalkar, perdeler iner,
Azrail’e “hoş geldin” diyebilmektir hüner…” (N.F.K.)

Dünya hayatından ahirete götürebileceğimiz maddi bir şey yoktur.
Dünya metaı kalacaktır.
Şairin dediği gibi:
“Hesap ettim cümle dünya malını,
Neticesi bir top beze dayandı.” (Seyrani)
Bir başka şair de:
“Rahm-i maderden geldik pazara,
Bir kefen aldık döndük mezara.” (La edri)
Derken bu gerçeği ne güzel özetler.
Şairleri inleten, edipleri söyleten bu gerçeği görmemezlikten gelemeyiz.
Zira, bu dünyadaki akçeler burada geçerlidir. Ahiret akçesi daha kıymetlidir. Yine şair ne güzel söyler:
“Hasis sarraf kendine bir başka kese diktir.
Ahirette geçer akçe neyse onu biriktir.” (N.F.K.)
Dünyayı, ahireti kazanma vasıtası bilmeyenin yanlışlık yapacağı muhakkaktır.
“Mallar ve evlatlar, dünya hayatının süsüdür. Baki kalacak salih ameller ise, Rabbinin katında, sevap olarak da ümit olarak da daha hayırlıdır.” (5) hükm-ü ilahisi de bunu ifade etmektedir.
O yüzden ahiret hayatı ihmale gelmeyen bir hayattır. Ebediyete irtihal ederken şu temennilerle gidenlerin kârlı çıkılacağı bilinen bir gerçektir:
“ Biz dünyadan gider olduk,
Kalanlara selam olsun.
Hasta iken halimizi,
Soranlara selam olsun.

Selâ verile kastımıza,
Gider olduk dostumuza.
Namaz için üstümüze,
Duranlara selam olsun…” ( Yunus Emre)
Son istasyon musalla taşıdır. Oradan kalanlara selam vererek, dualarını ve hüsn-ü şahadetlerini alarak gitmeliyiz.

Ebedi âlemde kimlerle olmak istiyorsak onların amellerine göre hareket etmeliyiz.
Hz. Peygamberle olmak isteyen O’nun ahlakıyla ahlaklanır, sünnetini icra eder. Onunla cennette beraber olur.
Ebû Cehil’i, Ebû Leheb’i, Firavun’u, Nemrut’u sevenler, onlarla beraber olacakları için onlar gibi yaşarlar, onlar gibi ölürler..
Cennette Rasulüllah var. Nebiler var, salihler, abidler, zahitler, şehitler, iyi insanlar… var. Onlarla beraber olmaksa murad, iyi amellere ihtiyaç var.
Cehennem’de Ebû Cehil’ler, Fravun’lar, Nemrut’lar v.b.leri var. Onlarla olmaksa murat, onların amelleri gibi hareket etmek kişilerin kendi tercihleridir...
Biz müslümanız. Müslümanca yaşıyoruz...
Müslüman olarak can vermeye kararlı olmalıyız…
Cennette Rasul’ün yanında, Nebilerin, velilerin komşuları olmalıyız…
İyi bilmeliyiz ki Ahiret hayatında son pişmanlığın faydası olmayacaktır.
Önemli olan bu dünyada “hoş bir sada” bırakabilmektir.

22/02/2012
M. Hakkı ÖZER
Ankara Müftüsü

Kaynak:
1- Tirmizî, Îmân, 12; Nesâî, Îmân, 8.
2- Nisa, 4/69
3- Nur, 24/37
4- Lokman, 31/34
5- Kehf, 18/46

Bu haber 1041 kere okunmuştur.

Daha Önce Yayınlananlar